Opinie: Meta verbant queer accounts - nú tijd voor social media solidariteit

Rond de honderd queer-accounts in Nederland zijn zonder uitleg van de platforms van Meta verdwenen. Weg. Laten we helder zijn: dat is rot. Pijnlijk: juist voor queer-gemeenschappen zijn social media geen luxe, maar een levenslijn.

Het zijn plekken waar je jezelf kunt zijn, waar je gelijkgestemden vindt, waar verhalen worden gedeeld die elders geen podium krijgen. Voor minderheidsgroepen bieden deze platforms iets fundamenteels: autonomie. Je kunt je eigen netwerk bouwen, je eigen stem laten horen, zonder afhankelijk te zijn van traditionele media of instituties.

Niemand hoeft hier echter verbaasd over te zijn: Meta opereert niet in een vacuüm. Grote techbedrijven bewegen mee met politieke en maatschappelijke krachten, en die krachten zijn de afgelopen jaren verschoven. Wat we in de Verenigde Staten zien gebeuren onder invloed van figuren als Donald Trump en zijn politieke achterban, sijpelt door tot ver buiten de Amerikaanse grenzen.

De toon richting de LHBTI+-gemeenschap, en in het bijzonder transpersonen, is verhard. Beleidskeuzes volgen die lijn.

En ja, dat raakt ook ons. Wat in Amerika begint, stopt niet bij de oceaan. Het digitale domein kent geen grenzen. Wanneer platforms zich voegen naar een repressiever klimaat, voelen gebruikers wereldwijd dat effect. Ook in Nederland. Ook hier. We hebben ons (misschien zonder het volledig te beseffen) afhankelijk gemaakt van een infrastructuur die niet van ons is.

Platforms die niet gebouwd zijn voor onze vrijheid, maar voor winst, schaal en politieke haalbaarheid. En als het erop aankomt, worden keuzes gemaakt die daar het beste bij passen. Én we wisten het: het staat namelijk in de gebruikersvoorwaarden: wat we posten behoort niet ons toe maar aan het big tech platform.

Niet smeken om weer mee te mogen doen

Dus wat nu? Niet bij de pakken neerzitten. Dit is het moment om elkaar op te zoeken. Om niet individueel te vechten tegen een ondoorzichtige machine, maar collectief te bewegen. Gaykrant roept op tot social media solidariteit. Dat betekent: elkaar vinden, elkaar volgen, elkaar versterken.

Stop met energie steken in het terugwinnen van iets wat je misschien niet terugkrijgt. Stop met hopen dat een algoritme van gedachten verandert. De beslissing is genomen. De richting is duidelijk.

Kijk vooruit. Er zijn alternatieven. Platforms zoals Substack (hoewel ook al niet van onbesmet blazoen als het gaat om transrechten - het blijft zoeken) bieden ruimte om opnieuw te bouwen. Ja, dat betekent opnieuw beginnen. Opnieuw volgers verzamelen. Opnieuw zichtbaar worden. Maar laten we eerlijk zijn: dat is precies wat de LHBTI+-beweging altijd heeft gedaan. Voordat er social media waren, bouwden we netwerken in cafés, op straat, in buurthuizen, in kleine groepen die langzaam groeiden. We begonnen altijd bij nul. En elke keer weer vonden we elkaar.

We zijn altijd in een subcultuur groot geworden. Dat kunnen we nu ook. Alleen dit keer digitaal, strategischer, en als we het goed doen: nog krachtiger. Want de les is geleerd: bouw niet alleen op platforms die je morgen kunnen uitschakelen.

Dus: kies. Sluit je aan. Ondersteun elkaar actief. Volg, deel, versterk. En misschien wel het belangrijkste: buig niet. Niet terug naar een podium dat je eerst omarmt en daarna zonder uitleg laat vallen. Niet smeken om weer mee te mogen doen.

We doen het zelf wel. Maar dan samen.

Bamber Delver is hoofdredacteur van de Gaykrant, platform van regenboognieuws sinds 1979. Hij heeft als journalist en publicist een lange staat van dienst: hoofdredacteur van Expreszo (1981), auteur van Jongensboek (1986), Liefde Zonder Grenzen (1990), Handboek tegen Pesten (2017). Recent verscheen van zijn hand: Amsterdam, queer hoofdstad van de wereld (2026).