Eveline Bijlsma over de podcast ‘Van onze verslaggever’, biedt kijkje achter de schermen bij De Telegraaf

Irritaties over woordvoerders, die zelfs de meest futiele vraag per mail willen ontvangen voordat ze ‘m ‘binnen de organisatie kunnen uitzetten’. Een tirade van een boze nieuwschef, die vindt dat pro-Palestinademonstranten met hun poten van verslaggevers af moeten blijven. Journalisten die beschrijven hoe het er achter de schermen van een saaie klimaattop of staatsbezoek aan toe gaat.

Voormalig hoofdredacteur Paul Jansen introduceerde in 2018 de rubriek ‘Het vizier’, waarin verslaggevers over het verhaal achter hun artikel vertellen. Ik schrijf de column ook wel eens, maar heb zelden genoeg aan de 460 woorden je erin kwijt kunt. Om meer uit te kunnen wijden, stelde ik voor ‘Het vizier’ ook in podcastvorm te gieten. Zo zag in oktober ‘Van onze verslaggever’ het levenslicht, waarin ik collega’s interview over hun werk.

Ik trapte af met Ralph Dekkers, correspondent in Tel Aviv. Hij vertelt hoe hij sinds 7 oktober 2023 bijna non-stop verhalen levert, terwijl hij geregeld met vrouw en kinderen naar de schuilkelder sprint als het luchtalarm weer eens afgaat. Aflevering 3 nam ik op met Mischa van Diepen, die toen net zijn kogelvrije vest had ingeleverd op de redactie. De jonge journalist ging meerdere keren naar Oekraïne om verslag te doen van een land in oorlog, maar vond de dreiging en ellende te zwaar worden.

Mijn baan is ‘disco’, zegt misdaadverslaggever Mick van Wely in aflevering 8. Maar voor hem heeft die wereldjob ook een keerzijde. Hij wordt sinds de aanslag op de Telegraaf in 2018 streng beveiligd. Dat beperkt hem in zijn persoonlijke leven – in een safehouse wonen is geen lolletje – maar ook in zijn werk: bronnen uit het criminele milieu zitten niet altijd te wachten op de ‘apen’ die sindsdien om de journalist heen lopen.

Wie openheid van zaken wil geven, moet niet flauw doen over missers. Daar moest ik wel even aan wennen. Geregeld vroeg ik aan de podcastredacteur – zodra de gasten het benauwde studiootje hadden verlaten – of we bepaalde passages er niet uit moesten knippen. Zoals de anekdote van verslaggever Marcel Vink, die smakelijk vertelt hoe hij als correspondent via de keuken een Chinees ziekenhuis binnendrong. Of roddelcoryfee Wilma Nanninga, die ongegeneerd uit de doeken doet hoe ze haar decolleté (‘heel diep, met van die veertjes’) in de strijd gooide om een interview te regelen met generaal Norman Schwarzkopf. Mediaverslaggever Jordi Versteegden geeft ruiterlijk toe dat hij de mist in ging met een verhaal over Guus Meeuwis, die volgens een regionale krant mot met zijn buren zou hebben over een verbouwing. Als broekie was hij iets te eager en diste hij het verhaal ongecheckt op in de Telegraaftv-studio. Dat kwam hem op een reprimande van de zanger te staan. Niks knippen, dat moet er júist in, vonden de collega’s.

Het is niet alleen interessant en vermakelijk om over ons vak te praten, het is ook belangrijk om te vertellen hoe we werken. Uit de laatste editie van het Digital News Rapport, het jaarlijkse onderzoek van het Commissariaat voor de Media, blijkt dat een op de vijf Nederlanders het nieuws niet vertrouwt. Onder jongeren – de nieuwsconsument van de toekomst – is dat zelfs één op de drie. Laten zien hoe we onze verhalen maken, kan de eerste stap zijn om dat vertrouwen weer wat op te krikken.