Vals spel

In de woonkamer van mijn Afghaanse logeeradres staat ook een piano. Een Koerskga, of zoiets. Vermoedelijk hier beland in een tijd dat er wel meer Russisch materieel in Kaboel verscheen.

Ik heb er vanochtend, in afwachting van de voorlopige resultaten van de presidentsverkiezingen, op gespeeld. ‘Vals’ zou een erg voorzichtige omschrijving zijn van de klanken die het gevaarte voortbracht. Sommige toetsen kleefden aan elkaar, andere raakten zelfs geen ongevoelige snaar.

Nu is dit vrijstaande gebouw minder gehorig dan mijn thuisadres, anders vrees ik dat de buren de geluiden zouden verwarren met een ouderwetse CIA-martelkelder. U voelt het al: de piano en Afghanistan hebben grote overeenkomsten. Een piano die jarenlang is verwaarloosd, krijg je niet zomaar weer goed, door hem te laten stemmen. Die piano zal een week iets beter klinken, maar daarna terugvallen in de oude staat. Een land dat is verwaarloosd, kun je laten stemmen zoveel het wil, maar het zal tot weinig harmonie leiden.

Als bij een piano stemmen niet helpt, adviseert een goede pianostemmer het hele mechaniek te vervangen of te reviseren. Maar wie moet dat in Afghanistan doen? Wie adviseert het hele mechaniek te ontmantelen? De kiezers? Door alle fraude zullen we nooit precies weten wat de boodschap van de gewone Afghaan was. De kiesraad? Maar die is door president Karzai zelf aangesteld.

Het Westen dan? Maar dat wil de wereld doen geloven dat de Afghaanse piano schitterende klanken voortbrengt, met hier en daar een dissonant. Het westen, dat gelooft dat alles hier goed komt, als je maar steeds meer pianostemmers stuurt.