Pierre Huyskens (1931-2008)

‘Hans, ik beloof je de mooiste dag van je leven’, zegt ceremoniemeester Pierre Huyskens tegen een fabrieksdirecteur op de ochtend van zijn zilveren jubileumdag: ‘Maar eerst schrijf ik nog een column voor het AD.’ Pfff…Hans is even geprikkeld. In een handomdraai bedient Pierre de krant en weet hij snel de stemming van Hans om te buigen die zijn beloofde glorieuze dag krijgt. Zo koppelt Pierre zijn vakmanschap als schrijver moeiteloos aan zijn talent als spreker en entertainer. Zijn aanwezigheid is soms al voldoende. 

Zijn levensloop eindigt op woensdag 19 november 2008. Pierre Huyskens overlijdt op 77-jarige leeftijd in het hart van Roermond, de stad waarvan hij sinds 2001 ereburger is. Tijdens de uitvaartdienst citeert wethouder en persoonlijke vriend Jos van Rey zijn reactie op het ereburgerschap, ‘Ik ben er apetrots op!’ En omgekeerd is de stad trots op Pierre, architect met woorden als bouwstenen, indachtig die andere Pierre uit Roermond, de grote bouwmeester.

Verbijsterend veel columns en opiniestukken zijn uit zijn gouden pen gevloeid, in een taal die tot ieders verbeelding spreekt. Vanuit bekende en onverwachte hoeken duiken ontelbare teksten op. Creatieve hoogstandjes in dag- en weekbladen, die zijn pennenvruchten dankbaar oogsten. Teksten ook voor Limburgse producties, musicals, revues en zowaar een heilige mis in het Maaslands dialect. Zijn stem klinkt ook in het radioprogramma ‘Kom eens langs’ van Karel Prior. Velen profiteren van zijn talent als scribent en spreker. Schnabbels gaat Pierre niet uit de weg. Goed betaald, vaker ook onbezoldigd. 

Zolang als het hem gegeven is, geniet hij een Bourgondisch leven, en laat daar iedereen volop van mee genieten. Zonder onderscheid naar rang of stand. Ook in de carnavalswereld is hij een boegbeeld, beloond met het eremetaal van de Gulden Humor.

Van een andere orde is zijn ridderschap in de Orde van Oranje-Nassau. Met een passend draaginsigne voor officiële gelegenheden. Hét jaarlijkse moment is voor Pierre de herdenking bij het Nationaal Indië-monument waar hij de herdenking leidt. Zijn woorden klinken daar nog na, als muziek die naar de hemel stijgt. Onvergetelijk is zijn declamatie op 7 september 1996, opgedragen aan wijlen de trompettiste Monique Garretsen, slachtoffer van de Herculesramp die het jaar daarvoor nog de Last Post in stadspark Hattem heeft geblazen.

Als Pierre in 2000 een fysieke opdonder krijgt, komen zijn geestelijke inspanningen voor zijn doen op een laag pitje te staan. Zijn zwaarste tegenslag heeft hij dan al het hoofd moeten bieden: het verlies van zijn Gerrie in 1992. In dat besef weten zijn kinderen Sabine en Nathalie en zijn latere metgezellin Nono hem toch levensvreugde te geven.

Door ziekte boeten zijn krachten in en de energie om te schrijven begint na te laten. ‘Het komt er aan’, zegt hij begin november nog aan tafel één van zijn pleisterplek café-restaurant Munsterhof aan ‘zijn’ Munsterplein. Bedoelt Pierre als oud-stadsprins carnavalsdatum de elfde van de elfde? Of doelt hij op zijn naderende einde? Een week later, komt het antwoord. De aimabele bon vivant Pierre valt voorgoed in slaap. Het is stil in Roermond.

René Roosjen