(Niersteen-)Operatie Uruzgan
Verslaggever Hans Jaap Melissen (Wereldomroep/NOS) is in Afghanistan en houdt - ook voor Villamedia - een weblog bij. Het is het eerste dat een bezoeker tegenkomt, bij de entree van het provinciaal ziekenhuis in Uruzgan. Een vierkante, plastic vitrine met een bijzondere verzameling. Galstenen zo groot als knikkers. Blaasstenen, model aardappel. Nierstenen met heel erg scherpe punten. Ik kijk er met veel belangstelling naar.
“Veel van die stenen ontstaan doordat mensen vervuild water drinken. Een van de problemen voor de volksgezondheid in Uruzgan,” vertelt dokter Ghorzang. “Misschien heb ik wat voor uw verzameling,” zeg ik en wijs op mijn zij. “Over een paar dagen laat ik zelf een grote niersteen verwijderen. In Nederland.” En zoals dat hoort met littekens, laat ik dat van mij zien, van een niersteenoperatie vele jaren geleden.
“Maar dat kunnen wij toch ook doen. Ik laat u hier zo opereren.” Dokter Ghorzang wordt enthousiast. Een buitenlandse steen is een prachtige aanvulling op zijn collectie. Ik aarzel. Ik denk aan het vervuilde water in Uruzgan. Ik zie het blinkende Diakonessenhuis in Utrecht voor mij, waar dokter Hoekstra straks op mij wacht. Dan besluit ik dat ik op deze reis misschien wel weer genoeg risico’s heb genomen. “Als ’ie nog heel is, neem ik hem de volgende keer wel mee. Of ik stuur hem op.”
Dus lezers van dit weblog, u weet meteen ook de reden waarom ik Afghanistan weer verlaat. Voor wie vond dat ik soms zuur ben, een azijnpisser; blijf voorlopig maar uit mijn buurt. Binnenkort plas ik bloed.
Praat mee