Martin Bril (1959 - 2009)

Jaren geleden, toen onze kinderen nog op de lagere school zaten, gingen Martin Bril en ik vaak koffie drinken in de koffiebar van het Hilton, tegenover die school. Daar hingen toen trendy rode leren rollen tegen de muur, waarvan niet duidelijk was wat je ermee moest doen. Was het decoratie of meubilair? Je kon erop zitten, maar dan moest je wel een gek sprongetje nemen. Raar, vonden wij. Deden we niet. Soms kwam een andere vader erbij: Theo van Gogh. We dronken lekkere koffie en aten croissantjes, intussen namen we het nieuws van de dag door en keken half naar CNN, dat daar altijd aan stond. Daarna gingen we op pad, naar ons werk, stukjes schrijven.

Martin had toen een kantoor in de stad, en soms fietste ik er langs. Dan riepen we wat tegen elkaar, of ik liep de trap op en bleef even kletsen. Hij kon zo leuk hard lachen, dat deed hij graag en veel. Martin maakte een opgeruimde, onstuimige indruk. Zo was het niet helemaal. ‘Mijn hart is altijd elders’, schreef hij. Zulke mensen hebben het niet makkelijk met zichzelf en soms zijn ze lastig voor hun omgeving. Maar je verveelt je er nooit mee.

Bril werd ziek en een dag na de operatie ging ik op bezoek, met als cadeau een paar rode sokken. Dat interesseerde hem niet. Tijdschriften, blaadjes, die moest ik meenemen. The Atlantic Monthly, de nieuwste New Yorker, en wat me nog meer beviel bij The American Discount. En boeken. Martin was dol op lezen, niemand kon zo enthousiast lezen als hij. Genereus was hij ook: niks leuker dan vertellen over een pas ontdekt goed boek. Hij vond veel mooi. Jane Austen: helder als een belletje. Toergenjev, John McGahern, Simenon. Ik stuurde hem Alan Bennett en hij wees mij op The Long Winded Lady van Maeve Brennan. Over boeken kon je eindeloos met hem praten, en altijd lichtvoetig. Martin deed nooit moeilijk en zwaar op de hand over wat hij wist en wat hij mooi vond.

Zijn mails, met al die enthousiaste verhalen over boeken, liggen in een mapje in een la van mijn bureau, met zijn overlijdensbericht en het programma van de herdenkingsdienst. Ik kijk er maar niet naar. Naar het Hilton ben ik niet meer teruggegaan. Ik zou er nu ook alleen staan, en daar is niks aan.

Liesbeth Wytzes