Jeroen Pauw over de invloed van het SBS6-debat op de verkiezingen: ‘Het was geen decisive moment’
RECTIFICATIE: In deze podcast beweert Jeroen Pauw dat hij nooit om wederhoor is gevraagd met betrekking tot een publicatie in Vrij Nederland. Dat klopt niet. Pauw kreeg het verzoek tot wederhoor per mail en voldeed daar ook per mail aan. - Er was veel te doen over het SBS-verkiezingsdebat vorige maand. In een 1,5 uur durend gesprek met Mark Koster in een podcast van Villamedia, vertelt presentator en producent Jeroen Pauw onder meer over hoe het SBS-debat tot stand kwam, zijn rol in de uitkomst van de Tweede Kamerverkiezingen en het 'Timmermans-moment', een volgens Koster "cruciaal moment" tijdens die verkiezingen.
De opzet van het SBS6-debat van 16 november was zo dat mensen in het land de uitgenodigde politici vragen mochten stellen.
Zo was er een vrouw die werkte bij een eigen voedselbank. Zij wilde van NSC-voorzitter Pieter Omtzigt weten waarom hij niet net als de andere drie partijleiders (Geert Wilders van de PVV, Frans Timmermans van GroenLinks-PvdA en Dilan Yeşilgöz van de VVD) voor het verhogen van het minimumloon was.
Timmermans bemoeide zich ermee en lanceerde zich daarmee zelf in een discussie met PVV-leider Geert Wilders die Timmermans vermoedelijk duur is komen te staan.
Pauw zegt daar in de podcast over: “Wat logisch is bij zo’n debat is dat de andere mensen die meedoen aan het debat, andere politici, kijken waar vind ik een gaatje om erin te stappen, om erin te springen, om er iets over te zeggen. [...] In dit geval deed Timmermans dat.”
“Toen ging hij het thema verbreden door te praten over ziektekosten en eigen risico en toen zei die mevrouw [...] ‘ja, maar wij kunnen het eigen risico niet meer betalen.’ en toen zei Timmermans iets van ‘het gaat in stapjes naar beneden’, [...] en toen zei die mevrouw, ‘maar daar kan ik niet op wachten”.
Tekst loopt verder onder de video
Bekijk het gehele interview op YouTube
Decisive moment?
Volgens Koster was dat een “decisive” moment in de campagne. “Toen pakte Wilders het over”, vertelt Pauw. “En die zei: ‘ja, die mevrouw, die kan daar niet op wachten en - ik zeg het weer even uit mijn hoofd - u krijgt 15.000 euro netto of zo aan wachtgeld elke maand voor u is het allemaal niet zo belangrijk.’ Dit was een hele scherpe interventie.”
Pauw vond het wel “spannend”, maar hij had niet het gevoel dat het een decisive moment was in de zin van “nu liggen de verkiezingen helemaal anders”.
“Je weet A nog niet wat er allemaal nog meer gebeurt en B was het, maar goed dat heb ik vaker gehad met Timmermans, ook nu weer, dat ik dacht van waarom spreek je dit niet tegen?” [...] Wilders is natuurlijk een straatvechter en dat doet hij goed, maar Timmermans zou dat in principe ook best moeten kunnen. En als Timmermans wordt aangesproken dat hij 15.000 euro krijgt, had hij ook kunnen zeggen: meneer Wilders, u bent de langstzittende politicus in de Tweede kamer. U krijgt al twintig of 25 jaar jaar elke maand geld van de gemeenschap om dit soort dingen te doen. En niet alleen om dit soort dingen te doen, maar om haat te zaaien en om groepen weg te zetten en weet ik veel, had hij allemaal kunnen zeggen. Maar dat deed hij niet.”
Beluister hier de podcast
Praat mee