Corona zorgt voor een andere manier van werken bij NRC-correspondenten

Hij vroeg de buitenlandse NRC-correspondenten naar hun ervaringen en kreeg diverse reacties terug. Achter het bureau wordt journalistiek “gluren door een sleutelgat”. In Zoom-sessies verdwijnt de broodnodige “empathie”. Reizen leidt tot nieuwe inzichten, tot relativering, tot het goede gevoel dat je in het hete zand of in de modder staat.”

Ook circuleren in de eigen omgeving is lastiger geworden schrijft hij, terwijl “het sociale leven een van de draden is die je verbinden met de samenleving waar je over bericht”. Vaak onderschat: toevallige ontmoetingen en gesprekken-zonder-vooropgezet-plan zijn een belangrijke bron voor journalisten. Die zijn nu al maanden veel minder mogelijk, wat berichtgeving een strakker, maar ook afstandelijker karakter kan geven.

Wie nu denkt dat de meeste correspondenten dus tijd over hebben: het tegendeel is waar, stelt De Jong. Het is veel méér werk om stukken te maken, gesprekken te regelen of een reis te organiseren.

NRC doet nu ook vaker een beroep op lokale journalisten die van oudsher al contacten en afspraken regelen voor correspondenten in het buitenland. Gebruik maken van lokale journalisten met een eigen, niet-Europese blik op hun land kan een verrassender, soms beter beeld geven.

Het heeft haken en ogen, want NRC blijft verantwoordelijk voor alle inhoud, meldt de ombudsman. Chef Buitenland Marloes de Koning ziet het voordeel van meer diversiteit, maar vraagt zich tegelijk af: hoe goed kent de krant lokale journalisten en kennen zij op hun beurt de NRC-regels? Wat kan of moet de krant doen als zij bij veldwerk in de problemen komen?