Nieuws
‘Jullie wantrouwen Afrikaanse journalisten’
donderdag 17 september 2009
Kan de berichtgeving over Afrika verbeteren door samenwerking tussen Nederlandse en lokale journalisten? Nee, zegt Aernout Zevenbergen, verslaggever in Kaapstad, glashard. “Lokale journalisten hebben voor mij nauwelijks een toegevoegde waarde. Zij maken vaak onderdeel uit van het machtsnetwerk in het land, waardoor ze de pijnlijke vragen moeilijker kunnen stellen. Bovendien zijn ze vaak te pietepeuterig en gedetailleerd bezig.”
Via de skype gooide Zevenbergen wat peper in de discussie die de Dick Scherpenzeel Stichting woensdagavond organiseerde in de Amsterdamse Balie. De vraag of journalisten intercontinentaal kunnen samenwerken nu de grenzen vervagen door nieuwe media als twitter, blogs en Linkedin kan je wereldwijd stellen, zei gespreksleider Femke van Zeijl. Maar het debat was toegespitst op Afrika, omdat de deelnemers daar allemaal mee te maken hebben.
Brechtje van de Moosdijk, chef buitenland van RTL Nieuws, bijvoorbeeld. Zij heeft wel degelijk veel aan een locale cameraman die ze op het schiereiland in Mozambique heeft afgestuurd waar het prinselijk paar een vakantiehuis laat bouwen. “Hij weet daar tenminste de weg.” Ook voor Alberta Opoku, presentator van het radioprogramma ‘Bridges with Africa’ van de Wereldomroep, is de samenwerking met correspondenten, partnerstations en regiovertegenwoordigers onontbeerlijk.
Eindredacteur Stan van Engelen van Metropolis, een VPRO-programma met filmpjes uit de hele wereld, zendt graag bijdragen uit van de Senegalese medewerker. Maar de redactie bouwt die soms wel volledig om. “Omdat ze prachtig zijn, maar wel een beetje traag op gang komen. Dat doen we niet uit arrogantie, maar uit noodzaak, omdat ons publiek anders wegzapt.”
Professioneel tegenwicht is hard nodig, betoogde Bart Luirink, hoofdredacteur van het Afrika-tijdschrift Zam. Het was duidelijk dat hij dat mist bij Africa Interactive, de site waar 700 Afrikanen uit 42 landen, rijp en groen, een bijdrage aan leveren. In het zelfreinigende vermogen waar directeur Pieter van Twisk op vertrouwt – ‘Als iemand een pro-regime-verhaal houdt, reageren anderen daar wel weer op’ - ziet hij veel minder heil.
De discussie leek te eindigen in een strijd tussen de traditionele media en de 2.0-generatie. Tot iemand in de zaal bijna alle sprekers verweet: ‘Jullie wantrouwen Afrikaanse journalisten.” “Is dit niet een cliché?”, reageerde de RTL Nieuws-chef verbaasd.
4 reacties
1. door Femke, 17 september 2009, 19:45
En wat vinden we van ‘de Europese journalist’?
Misschien kan de berichtgeving over Afrikaanse landen verbeteren als we eens op houden met alles op één hoop te gooien.
2. door Wies Ubags, 17 september 2009, 22:46
die zit. 1 - 0 voor Femke. Helemaal mee eens. Wij Europese journalisten in exotische landen (in mijn geval Latijns Amerika) kunnen (bijna) alleen aankomen met verhalen die bij de redacties een belletje doen rinkelen, bijv omdat ze het bij Reuters voorbij hebben zien komen. Wij zijn vaak ook enorm clichebevestigend bezig. In Colombia, het land waar ik woon, barst het van de goedopgeleide mensen die goed bezig zijn. Om maar wat te zeggen, maar zoiets verkoopt niet. Ellende en oorlog wel.
3. door Klaartje, 21 september 2009, 09:34
Misschien moeten we het niet hebben over afkomst, maar over financieringsstructuren. Zolang Europese, of Afrikaanse, journalisten voor commerciele media schrijven mag je niet verwachten dat ze ‘objectief’ en ‘onafhankelijk’ kunnen werken.
4. door Klaartje, 21 september 2009, 09:39
NB niet dat ik dergelijke pretenties ondersteun. Laten we gewoon eerlijk zijn, en stellen dat dergelijke criteria vooral leuk zijn om journalisten in mooie torentjes op te sluiten. Wat dat betreft stemt het zelfreinigend vermogen van open podia me hoopvoller.