Boeken
Taliban-boek als Bouquet-reeks
woensdag 20 mei 2009
Joanie de Rijke: In handen van de taliban. Uitgeverij De Geus, ISBN 248 pagina’s, € 18,90
In haar boek ‘In handen van de taliban’ vertelt journaliste Joanie de Rijke hoe ze zes dagen door de Taliban in gijzeling werd genomen. Zo’n verslag kan interessante kost zijn voor collega’s. Maar het valt niet mee De Rijke serieus te nemen. Gekleed in het hemd van een Afghaanse prins en jeans gaat de hoogblonde journaliste naar de ultraconservatieve Taliban voor een interview met hun commandant. Je vraagt je af of De Rijke, die een ervaren Afghanistan-ganger zou zijn, geen passender outfit bij de hand had.
De eerste honderd pagina’s laten zich nog lezen als een spannende reportage over haar angst, haar pogingen de moed erin te houden en de onderhandelingen over losgeld. Daarna wordt het verhaal steeds wonderlijker.
De commandant Ghazi Gul verkracht De Rijke. Toch beschrijft zij hem na deze gruwelijke daad op een manier die niet zou misstaan in de Bouquet Reeks: ‘Ik voel zijn kriebelige baard, proef een flard van zijn bandeloze vrijheid.’ Haar verkrachter wordt zelfs een krijger met een ontembare drang naar revolutie die haar heimwee bezorgt naar een leven dat ze nooit gekend heeft. Ook wordt er heel wat afgeflirt tussen De Rijke en de andere Taliban troepen. Het wemelt van woorden als plagerig, maatjes, schalks, woest, gegiechel, grappen waardoor het boek een erotische lading krijgt.
Als commandant Ghazi haar opnieuw verkracht schrijft ze een paar pagina’s later over het moment van haar vrijlating: ‘Ghazi had me overeind getrokken en me lachend aangekeken, op zijn vertrouwde plagerige manier. De fonkeling was terug in zijn ogen, zoals die nacht in het maanlicht toen hij me kuste.’
Is De Rijke bevangen door het Stockholmsyndroom? Ook de flap¬tekst suggereert dat. ‘Tussen gijzelaar en gijzelnemer ontstaat een band. Het is een diepmenselijk verhaal over onoverbrugbare cultuurkloven en de kwetsbaarheid van alle betrokkenen.’
De platte schrijfstijl en het gebrek aan uitleg maken het echter moeilijk met De Rijke mee te leven als ze na haar erotische overpeinzingen wordt belaagd of voor haar leven vreest. Het helpt evenmin dat ze kort na haar vrijlating in november 2008 in diverse interviews verklaarde dat haar tijdens de gijzeling lichamelijk niets was overkomen. Wellicht komt die tegenstrijdigheid voort uit trauma. Desalniettemin blijf je als collega na het lezen van haar boek met twijfel en verwarring over de ware toedracht zitten. En met gêne, de gêne van een voyeur.
Joanie de Rijke: In handen van de taliban. Uitgeverij De Geus, ISBN 248 pagina’s, € 18,90
4 reacties
1. door sjaak, 2 juni 2009, 12:08
volgens mij is dat hele verhaal gewoon verzonnen en gelogen
2. door Henk W. Lunettes, 2 juni 2009, 14:38
Journalisten hebben daar niets te zoeken. Uit zulke gebieden moet je wegblijven.
3. door arjan, 2 juni 2009, 23:45
Het echt droevige aan dit hele verhaal is, niet deze losbandige dame in een Ali Baba en de 40 rovers erotische roman, maar het losgeld dat betaald is waar mee de Taliban wapens koopt om lokale vrouwen die wel een serieus leven willen leiden en een opleiding volgen te bedreigen en te vermoorden.
Linkse kerk: hartelijk dank voor uw bijdrage aan de strijd tegen de Taliban.
4. door Kees Veer, 3 juni 2009, 13:54
Mooi boek dat je aan het denken zet over de ongerijmdheid van alles. Niet alles is zo eenduidig als we zouden willen, en Joanie de Rijke weet als een psychologisch slangenmens om te gaan met het constante gevaar dat ze loopt.
Inderdaad komt daar ook wel eens een flirt bij kijken, maar wie zich daar op blind staart, zoals de recensent doet, begrijpt het volgens mij niet helemaal.
Ook de tegenstellingen, al dan niet ogenschijnlijke, van met name Ghazi, zijn goed beschreven. Ik heb nooit eerder een verslag gelezen waarin deze types zo menselijk worden neergezet als in dit boek.
Ik kan het iedereen aanbevelen.