Boeken
De Schepping van Lia van Bekhoven
woensdag 26 augustus 2009
In deze rubriek vertellen auteurs zelf iets over de totstandkoming van hun boek.
Lia van Bekhoven (56) is al bijna dertig jaar correspondent in Londen. Tot 2007 werkte ze voor het Radio 1 Journaal. Daarvoor voor Elsevier. Ze werkte voor verschillende publieke omroepen en was o.a. correspondent voor Achter het Nieuws. In de jaren ‘80 werkte ze voor de GPD-bladen. Haar boek ‘In Londen’ verschijnt in september bij Uitgeverij Atlas (ISBN 9789045014555, €17,90).
‘Nederlandse collega’s en vrienden hadden het regelmatig gezegd. Als ik hen meenam naar een wijk met absurde huizenprijzen, een markt in de East-End of een nieuwe gallerie waren ze vaak enthousiast (of beleefd) genoeg om na afloop te suggereren dat ik “toch eens iets moest doen” met die wandelingen en de bijbehorende anekdotes. Publiceren bijvoorbeeld.
Werkdruk voorkwam dat dat een serieuze optie werd. Maar het voorkwam niet dat de notie van een boek ergens in het onderbewustzijn bleef hangen. Ik merkte dat als ik in Londen was ik buurten testte op hun levensvatbaarheid als wandelroute. Een Nederlandse vriendin, tevens toeristengids, vertelde wel eens over de onevenredig grote belangstelling van buitenlanders voor de plekken waar Diana gewoond, geshopt, gegeten en uitgehuild had. “Het enige wat ze willen zien is Diana’s Londen”. Dat zette pas echt aan het denken.
Kensington is een wijk die ik redelijk goed ken. Als ik praktisch blindelings Diana’s Londen kon uitstippelen en die route kon koppelen aan mijn ervaringen met de Dynastie van Di, dan moest dat ook te doen zijn met Westminster (Politiek Londen), Notting Hill (Chic en shabby Londen), De City (Financieel Londen) en nog wat. Hoeveel? “Schrijf maar lekker uit”, zei de uitgever. En hou het persoonlijk, verhalend, informeel.
Eind 2006 had ik afscheid genomen van de NOS. En afscheid van 65 procent van mijn werkzaamheden en inkomsten. Een verzoek van uitgeverij Atlas voor een boek zou geen geld opleveren (daar moet je vanuit gaan) maar me wel van de straat houden.
Er zijn correspondenten die zich verheugen op deze kans. Zij zijn dikwijls gezegend met een temperament dat zich leent voor langdurende klussen van beschouwende aard. Vanwege een chronisch gebrek aan geduld en de concentratie van een bananevlieg hoor ik pertinent niet in die categorie. Om pakweg 70.000 woorden aan een onderwerp te kunnen wijden, moet ik er diepe affiniteit mee hebben. Londen voldeed aan die voorwaarde. Ik erger me er dagelijks maar houd ook erg van die stad.
Bovendien had ik schoenendozen vol notitieboekjes bewaard over een periode van bijna dertig jaar. ‘In Londen’ zou zichzelf schrijven. Wat het ook deed. Min of meer.’