Waarom sportverslaggever Joep Schreuder wel eens kritiek uit op collega’s

Hoe zit het nu precies? Waarom ben ik af en toe kritisch naar mijn leuke collega’s in de journalistiek? Heeft niet iedereen weleens kritiek op zijn collega’s? Natuurlijk wordt er ook geweldige journalistiek bedreven in Nederland. Soms. Het fenomeen om te praten over de hoofdpersonen uit het nieuws wordt vaak gerechtvaardigd met het argument dat spelers, trainers en bestuurders zo weinig aan talkshowtafels komen zitten. Het kip-eiverhaal. Binnen en buiten de sport.

‘Je kunt zien dat het minister-president Rutte nu heel serieus is,’ duidt een vooraanstaande journalist na een coronapersconferentie. Minutenlange analyse aan de talkshowtafel. Een paar uur later bleek waarom Rutte ditmaal ernstig en ietwat gedragen overkwam, immers zijn moeder was zojuist overleden. Daar zit je dan met je duiding.

Ik kijk niet veel tv meer. Je hoort het steeds vaker. Ik vermoed dat nogal wat media-afdelingen geen benul hebben van het effect van hun onderlinge journalistenruil. Journalist interviewt journalist die mediakundigen ondervraagt. Voor Goes en Ermelo is deze eigenstandige realiteit al lang losgeraakt van de werkelijke wereld buiten. In zichzelf gekeerde ijdeltuiterij.

Er stond een paar jaar geleden een mooi opiniestuk van Rosanne Hertzberger in het NRC. Ze zat die zomerweek veel in de auto en luisterde veel naar de radio. Zoals het dagelijkse Mediaforum. Het ging over een uitzending van het tv-programma Medialogica. Over de man die in 2015 het NOS-gebouw binnendrong en medewerkers van de omroep bedreigde met wat achteraf een neppistool bleek. De media over het eigen functioneren… Je kletst de zendtijd wel vol. Hoeveel mediagasten kan een programma nog aan, vraagt ook Hertzberger zich af. Weerman Marco Verhoef liet zich strikken bij een EO-radioprogramma waarbij de presentatrice vroeg of Verhoef zijn persoonlijkheid in weertermen kon omschrijven… Af en toe een bui, zei hij.

Bij Frits Spits zat voetbaljournalist Willem Vissers. Vissers is vaak van huis. Schrijft mooie artikelen en verschijnt weleens in praatprogramma’s. Nu was het een persoonlijk gesprek over de drijfveren van journalist Vissers. En over zijn gemoedstoestand. We kregen een inkijkje in het brein van Willem Vissers.

Hertzberger concludeerde in haar artikel dat ze haar oren niet kon geloven, maar dat ze toch ook niet geloofde dat de media in zichzelf gekeerd waren.

Soms neemt een hoofdpersoon uit de voetballerij de moeite om beleid uit te leggen. Interim-technisch manager van Ajax Gerry Hamstra bijvoorbeeld. Gedekt door de perschef van Ajax, die het beu was om halve waarheden in de media te lezen en te horen, sprak Hamstra voor de camera, beet van zich af. Daarna volgde een steeds terugkerend en herkenbaar scenario. Eerst was er de weergave van hetgeen Hamstra had gezegd, daarna transformeerde de journalist zich in een meningsvormende reporter die de Ajax-manager ontleedde en daarna afbrandde. Men vond het dom van Hamstra dat hij, technisch manager van Ajax, van zich afbeet. Dat het niet chic was omdat een manager niet boos mag zijn.

De inhoudelijke strekking van zijn woorden is blijven liggen. Werd niet opgepakt.

Afleidingsmanoeuvre van de journalist die zijn punt wilde maken. Met de pen. Of achter een microfoon.

Wanneer PSV zich verongelijkt voelt, is het draaiboek ook hetzelfde. Dan komt de term ‘calimero-gedrag’ om de hoek kijken. Dat PSV toch een grote club is en zich niet moet laten opnaaien. Het is nooit anders geweest. In Eindhoven zegt men niks meer. Zelfs als men inhoudelijk gewoon een punt heeft. Grote jongens blijven koel, schreef een journalist, boos worden is voor de kleintjes.

Ginny Mooy is antropoloog en in een NRC-artikel ontleedt ze het gedrag van journalisten en opiniemakers op X. Dat klontert op dit platform allemaal samen. Ze prediken deugdzaamheid maar hun moraal is net zo hoog als het aantal likes op hun laatste post. Het draait allemaal om reputatie. Hun verslaving aan X is hun blinde vlek.

In Goes en Ermelo hebben ze andere dingen te doen.