Relatiegeschenk als in memoriam Storimans
Het boek van cameraman Stan Storimans is dit weekend uitgekomen. Storimans kwam vorig jaar om het leven in Georgië door een clusterbom. "Als ik film, dan is het alsof ik televisie kijk. Er is afstand. Het is niet de werkelijkheid die ik zie. Ik heb mensen gefilmd die gemarteld waren, of verkracht, doodgebombardeerd, gruwelijk vermoord. Ik heb lijken gefilmd die gebroken waren door natuurgeweld." Dat vertelde cameraman Stan Storimans vorig jaar aan journalist Johan van Grinsven. Hij was bijna veertig, zat al bijna 25 jaar in het vak (want als 15-jarig manusje- van-alles begonnen bij een Tilburgs persbureau) en wilde zijn verhaal kwijt. Hij wilde een boek uitgeven, zelf gefinancierd, over zijn werk. Als relatiegeschenk – hij had een eigen bedrijfje – en in beperkte oplage voor de handel. Zijn zwager was uitgever.
Storimans had natuurrampen (Katrina, tsunami), oorlogen (Zaïre, Afghanistan) en aanslagen (11/9) gefilmd. Als hij de verhalen eenmaal had vastgelegd, zouden ze hem minder belasten en kon hij ‘de harde schijf in zijn hoofd’ opschonen, zei hij. Van Grinsven, journalist bij het Brabants Dagblad, zag het als een aardige schnabbel en toog vanaf april vorig jaar bijna elke maandagavond naar Goirle, om aan de keukentafel van Storimans diens verhalen op te schrijven.
Maar toen kwam 12 augustus 2008 en werd alles anders: Storimans had net een beeld van Stalin gefilmd in de Georgische stad Gori, toen hij dodelijk werd getroffen door een clusterbom. Zijn boek was nog maar half af. ‘Ome Jan, dat boek van ons paps, dat gaat toch nog wel door?’, vroeg Storimans’ dochter Amber (10) aan uitgever Jan Stads. Ja, besloten de verslagen nabestaanden.
Van Grinsven sprak voor de tweede helft van het boek met diverse televisieverslaggevers die met Storimans hadden samengewerkt. Vrijdag werd het boek Stan Storimans – oog op de wereld. Cameraman van Goirle tot Georgië gepresenteerd. Een dag eerder hadden familie en vrienden het al ontvangen, precies op de veertigste geboortedag van Storimans. De schrijver noemt het een eerbetoon aan de omgekomen cameraman, maar evenzeer aan al zijn collega’s die het nieuws verslaan. ‘Het laat zien hoeveel bloed, zweet en tranen het kost om het nieuws bij de mensen thuis op de buis te brengen. Soms letterlijk.’
Praat mee