Postuum verschenen: Het Pixelparadijs. ‘Een liefdevol eerbetoon aan een bevlogen fotograaf’

Het archief weerspiegelde het korte leven van de maker: onstuimig, kritisch, ambitieus, dwars en behoorlijk chaotisch. Wie zou zich het lot van diens nalatenschap aantrekken? Gelukkig had Joep goede vrienden, en zoals het goede vrienden betaamt, gingen ze ermee aan de slag, al duurde het acht jaar voordat er een ordening ontstond in de fotografische chaos. Urenlange beraadslagingen en harde keuzes resulteerden in het boek ‘Het Pixelparadijs’, een liefdevol eerbetoon aan een bevlogen fotograaf.

Het boek kwam ‘op z’n Joeps tot stand. Onordelijk en intuïtief, maar vanuit diepe overtuigingen’, schrijven zijn vrienden uit journalistieke en culturele kringen in het voorwoord. Met die intuïtie zit het wel goed, want de publicatie werd een persoonlijk en journalistiek waardevol tijdsdocument, strak opgebouwd in acht thema’s: nieuws, documentair, religie, boeren, op cel, reizen, portretten en cultuur.

Elk hoofdstuk wordt ingeleid door soepel geschreven, gevoelvolle teksten. Ze schetsen een mooi beeld van de fotojournalistiek rond de eeuwwisseling en van de hoofdpersoon zelf. Vooral zijn sociale fotografie, met vaak gruizige, korrelige beelden, springt eruit. Het was de ‘rauwe, niet geregisseerde werkelijkheid’ die Lennarts opzocht, het liefst in zijn vertrouwde Brabant.

Was hij blijven leven, had Joep Lennarts dit boek misschien nooit gemaakt. Te druk, te weinig overzicht. Voor zo’n exercitie heb je vrienden nodig.