Mediabeleid weer onder minister

Cees Gravendaal

Bij het beoordelen van de omvang van bezuinigingen die de publieke omroep krijgt opgelegd zal allereerst moeten worden beoordeeld welke taken de publieke omroep heeft. Daarbij gaat het niet om kijkcijfers te scoren, maar om kwalitatief goede informatieve programma’s te maken. Nieuws en achtergronden, documentaires, cultuur en grote evenementen zijn pijlers waarop het publiek bestel is gebaseerd. Daartoe behoort ook de sport. De publieke omroep zou er goed aan doen de concurrentie aan te gaan op basis van kwaliteit en niet met kijkcijfers.
Met name de NOS nieuwsvoorziening via radio en tv schiet tekort. Om goed geinformeerd te blijven over de actuele ontwikkelingen in Nederland op politiek en sociaal-economisch gebied heeft de luisteraar/kijker onvoldoende aan de NOS. De buitenlandberichtgeving is al helemaal om te huilen. De betere dagbladen, de actualiteitenrubrieken verzorgd door de diverse omroepen bevatten meer en betere informatie over genoemde sectoren. Wie dagelijks de nieuwspagina’s van Nederlandse kranten doorneemt en de nieuws- en achtergrondrubrieken van ons omliggende landen volgt zal snel ontdekken dat de Nederlandse publieke omroep kwalitatief mager presteert. Wie de kijkcijferstrijd voert moet beseffen dat daardoor de kwaliteitseis in het gedrang komt. Daarmee bewijst de publieke omroep zichzelf een slechte dienst.
Cees Gravendaal

Plasterk was niet de eerste minister die het mediabeleid in zijn portefeuille had. Toegegeven, het is alweer even geleden (zeventiger jaren!), maar in het kabinet Den Uyl had minister Harry van Doorn ook de media in zijn portefeuille. En wat de denken van Elco Brinkman, die later ook de secepter zwaaide over een deel van de mediaportefeuille.