Kim van Keken: Door het vertrek van Lamyae Aharouay verdwijnt een heel klein beetje diversiteit in de groep parlementaire verslaggevers

Dankjewel Kim, fijne beschouwing. Ben blij met jouw scherpe observaties hier, maar het zou boeiender zijn als er wat meer debat uit ontstond. Misschien kan Villamedia mensen vragen om reacties? (Niet mij natuurlijk 😉
Lamyae Aharouay schreef een belangrijk stuk. Dat zet aan tot diep nadenken. Maar je hoeft er daarna toch niet geheel mee eens te zijn? Je mag toch kritiek hebben op haar slachtofferrol en haar – overigens fraaie - vergelijking met de jaren dertig? En tegelijkertijd de extreme uitingen en haatzaaien door politici en opiniemakers veroordelen, net als het riool van FvD, remigratievoorstellen etc. ?
En twijfelen? Soms hebben we ongelijk (en met puberkinderen altijd) wat leerzaam is https://posthoorn.substack.com/p/over-wierd-duk-en-eric-smit-en-het
Kritiek had ik met een recensie van het boek van Lotfi El Hamidi. Dat boek kan ik iedereen aanraden, maar niet om voor zoete koek te slikken, evenmin als de interviews met hem in NRC en Volkskrant. https://www.netkwesties.nl/2358/lotfi-el-hamidi-slaat-andere-kant-islam.htm
De feiten daarin spreken voor zich, maar in de vergelijking met Wierd Duk draaf ik door volgens sommige critici. Stof tot nadenken…

Peter, jij vergelijkt steeds appels met peren. Daarom komt je debat niet op gang, vrees ik. Natuurlijk mag je kritiek leveren. Maar hoezo iemand ‘slachtofferschap’ in de schoenen schuiven? Ze heeft 7,5 jaar objectief haar werk gedaan en schreef aan het einde van die periode één belangrijk artikel, met persoonlijke observaties. In een bijlage. Er zijn nogal wat afscheidstukken, persoonlijke, van Haagse verslaggevers en correspondenten geweest. Nooit worden zij van slachtofferschap beticht. Ton F. van Dijk maakt het ook vaak persoonlijk als het over de erfbelasting gaat. Nooit zou ik hem slachtofferschap verwijten. De jij-bak is geen kritiek. En zeker geen uitnodiging tot een debat.

Goed stuk van Kim dat aanzet tot nadenken.
Politiek journalist van NRC, een van de belangrijkste nieuwsmedia van het land, lijkt mij een droombaan. slechts voor een kleine elitaire groep in de journalistiek weggelegd.
De omgeving van Aharouay vraagt zich kennelijk af hoe zij het al die jaren heeft volgehouden.
Die twee zaken kan ik moeilijk met elkaar rijmen.  Hoe houdt je het vol in één van meest begeerde journalistieke functies die er is? Met alle voorbeelden die Aharouay noemt en die moeten aantonen dat zij te maken had met vooroordelen omdat ze een hoofddoek draagt, toont zij wat mij betreft nog steeds niet aan, waarom zij niet enorm bevoorrecht is als journalist, om voor NRC in Den Haag te mogen werken. Dat zij dit anders ziet, neigt iets te veel naar het aannemen van een slachtofferrol, die ikzelf minder goed bij de top van de journalistiek vindt passen.
Schrijf erover, doe verslag, zoek naar oorzaken, maak analyses. Maar toon je zelf geen slachtoffer van de werkelijkheid die ie dient te verslaan: de basis van journalistiek.
Kim citeert mij slechts ten dele. Ik schreef er nog iets achter:  “En als je dan vertrekt: reflecteer op je rol in het (ten onrechte) ten val brengen van oud-voorzitter Tweede Kamer Arib. Dat is pas waardevol!”

Over een slachtoffer gesproken.

Excuses voor enkele T’s die er niet horen te staan. Het is een klein venster waarin je moet tikken.

Volgens mij heeft ze 7,5 jaar heel goed werk geleverd. Je doet haar behoorlijk tekort. En over de kwestie Arib, daar gaat haar stuk niet over. Ga je straks bij alle afscheidsartikelen van parlementair journalisten en correspondenten zeggen: ja, maar je moet van mij daar op reflecteren? Los daarvan: denk je echt dat het fijn is om in een omgeving te werken waar constant je afkomst en hoofddoek verdacht wordt gemaakt? Ik vind nog dat ze het lang vol heeft gehouden. Je moet echt eens de handelingen erop naslaan wat voor een bagger daar in staat. Waarom mag dat niet benoemd worden?

De kwestie Arib is de misschien wel de grootste politieke affaire die specifiek het parlement aangaat van de afgelopen 10 jaar. Als je als journalist besluit te reflecteren op je ‘tenure’ in Den Haag met een groot stuk en een filmpje op social media, neem dit dan ook mee, wat is daar zo vreemd aan? Verder: Ik weet niet of je goed leest wat ik schrijf: Lamyae Aharouay is een van de belangrijkste politieke journalisten van deze tijd bij een van de belangrijkste media en heeft een functie waar menig collega een moord voor zou doen. Hoe kan ik haar nog serieuzer nemen? Mijn kritiek komt juist daaruit voort, ik zie haar als een goede journalist, die op dit punt wat mij betreft een lichte mate van ‘onjournalistiek’ gedrag vertoont. Dat is een mening waar je het niet mee eens hoeft te zijn.  Het woord ‘moeten’ stond er dan ook niet in.

Journalisten moeten altijd hun schouders ophalen als het woord omvolking valt. Voor hele volksstammen heeft dat geen enkele connotatie met het verleden maar is het volkomen adequaat om te gebruiken wanneer in een stad bijvoorbeeld eerst weinig moslims woonden en zij op zeker momenten een meerderheid vormen.  Zullen we weer eens zelf gaan denken?
PS Dat dom kleine venstertje om reacties in te tikken heb ik meermalen aangekaart bij de redactie die het probleem duidelijk niet ziet.

En waarom staan de nieuwste reacties niet bovenaan?

Ik ben het met Ton eens dat Lamyae een van de meest begerenswaardige posten in de journalistiek bemenste (en, en als je dat te woke vindt klinken: bemande): op een politieke redactie van een kwaliteitskrant. Zo’n functie is 80-90 (grofweg) procent van onze vakgenoten niet gegeven, niet eens omdat ze het misschien niet zouden kunnen, maar omdat ze er om allerlei andere redenen nooit zouden komen. Die elitaire, bevoorrechte positie die ze had, komt inderdaad weinig naar voren in het prachtige essay dat ze over haar Haagse jaren schreef. Tegelijk proef ik nergens dat ze zich een slachtofferrol toe-eigent.  Het is een vrij pijnlijk stuk wat mij betreft, waarbij voor mij vrijwel elk woord raak is.