Inge Oosterhoff schreef een longread voor The Guardian US en was verrast door hoe ze daar werken

Bij verhalende journalistiek draait het niet alleen om de feiten: het gaat ook om het vertellen van een goed verhaal, met sterke personages, mooie scènes, sprekende details en spanningsbogen. Het toepassen van dergelijke fictie-elementen maakt deze vorm van journalistiek ontzettend leuk, maar ook lastig. Elk journalistiek onderzoek wordt namelijk een narratieve puzzel die je op de juiste manier moet leggen.

Om daar beter in te worden vertrok ik in 2021 naar Amerika. Ik volgde de tweejarige masteropleiding Literary Reportage aan New York University, met vakken als Ethnography for Journalists en Writing Place. Mijn droom was om daarna verhalende longreads te schrijven voor grote Amerikaanse publicaties, wat ik uiteindelijk mocht doen voor The Guardian US.

In Nederland was ik gewend om zo’n opdracht zelfstandig aan te pakken. Als ik groen licht kreeg voor een pitch, leverde ik een paar maanden later een volledig uitgewerkt en ge-factchecked artikel aan, dat meestal zo werd gepubliceerd. Ik dacht dat het bij The Guardian hetzelfde zou gaan, of dat er zelfs hogere eisen aan de zelfstandigheid van journalisten werden gesteld.

Tot mijn verbazing was The Guardian juist gericht op nauwe samenwerking tussen schrijver en redacteur. Ik kreeg veel vertrouwen en vrijheid, maar was tijdens het hele schrijfproces met mijn redacteur in dialoog: een manier van werken die ik enorm ben gaan waarderen.

Eerst bespraken we de beoogde personages, spanningsboog en verhaalstructuur, die ik ruwweg uitwerkte in een eerste versie. Mijn redacteur gaf aan wat daarin goed werkte (gelukkig het meeste), wat scherper of juist minder gedetailleerd kon, waar ze de spanning voelde en waar het inzakte. Er volgden meer versies en overleggen met steeds meer gedetailleerde feedback, tot een discussie over de exacte formulering van de laatste drie woorden aan toe. Ik was niet gewend om mijn werk zo uitgebreid te bespreken, maar het hielp mijn blik scherp houden op een verhaal waar ik mij anders allang op had blindgestaard.

Toen de laatste versie er lag stelde de reproductieve rights reporter nog wat inhoudelijke vragen, een factchecker die alle bronnen en quotes naliep suggereerde wat andere formuleringen en een advocaat concludeerde dat het ook juridisch in orde was. Zo lag er uiteindelijk een verhaal van 6.000 woorden waar ik behalve trots op was, ook volledig vertrouwen in had.

Inmiddels word ik ook zelf regelmatig gevraagd om feedback te geven op eerste versies van collega’s. En voor de journalistieke trainees die bij mij en Peter Zantingh de cursus Verhalend Schrijven volgen, blijf ik na afloop beschikbaar voor begeleiding en feedback. Ook zij vinden dat vaak spannend, maar achteraf is het het altijd meer dan waard. Want vaak ziet iemand anders de puzzelstukjes die je zelf tijdens het schrijven bijna bent kwijtgeraakt.