In memoriam Johan Carbo (1950-2024): ‘Een rare snuiter, erudiete, charismatisch man, journalist en eigenheimer is niet meer’
Op vrijdag 3 mei 2024 overleed Johan Carbo, sportredacteur, politieverslaggever en chef buitenland voor Het Parool in Amsterdam en het Utrechts Nieuwsblad. Veertien jaar lang werkte Carbo als docent aan de Fontys Hogeschool voor Journalistiek, thans Fontys Journalistiek. Zijn oud-collega Ton Bennink schreef deze in memoriam, welke Villamedia met zijn toestemming opnieuw publiceert.
Oud-collega Johan Carbo overleed 3 mei aan een hartstilstand, snuffelend voor zijn boekenkast. Adoptiedochter Helin Al Mohammad trof hem daar levenloos aan. Hij overleed voor de boekenkast en vanuit het niets. Typisch Johan dus. Boeken en donderslaan bij heldere hemel.
In onwillekeurige volgorde draaide zijn leven om: zijn vrouw Ellen die hij tot aan haar dood door Parkinson liefdevol verzorgde, de vrouwen in zijn leven: Helin, Diana en Beriwan, journalistiek, boeken, schrijven en sport.
De sportjournalistiek stelde overigens niks voor in de ogen van Johan. Hoewel zijn neefje Willy in de jaren tachtig nog een door de sportcollega’s lang bewierookte fenomenale hakbal produceerde. Voor de kenners; nog voor Van der Vaart. Over dat niks voorstellen waren we het hardgrondig oneens.
De regenjas en jonge klare ontbraken weliswaar, maar als er een archetype voor ons geliefde beroep geschetst moet worden: Johan Carbo. Heijn, Heineken, 1989, hij stond aan de frontlinie. Ook binnen ons instituut.
Competenties, digitale leeromgeving, invullen van feedbackformulieren (laat staan smileys, gelukkig voor hem was hij al geruime tijd met vervroegd pensioen toen we daar mee kennismaakten), hij bestreed nieuwerwets onderwijs met alles wat hij in zich had.
Johan had één feedbackinstrument: het rode potlood. De rest kon hem gestolen worden. Toch liepen studenten met hem weg. Hij leerde ze schrijven. Met veel vallen en opstaan. En daar ging het hem om. Ook tijdens de taallessen die hij na zijn pensioen gaf aan Beriwan, gevlucht docent Engels uit Koerdistan. Engels was the easy way, maar Johan verlangde Nederlands van haar.
Vier keer in de week kwam ze langs voor taalles. Met resultaat, na twee jaar Nederland, communiceert ze in onze taal en geeft ze straks hier Engelse les.
Een rare snuiter, erudiete, charismatisch man, journalist en eigenheimer is niet meer. Er kwam nooit een klacht over zijn tong als hij bijvoorbeeld na een dag intensieve mediatraining aan externen, de mantelzorg voor zijn Ellen weer op zich ‘mocht’ nemen. Ellen overleed twee jaar geleden. Daarom Johan, dit oprechte cliché: laat het asjeblieft zo zijn dat je herenigd bent met haar.
Voor meer informatie, zie johancarbo.nl.


Praat mee