Frans Bauer

De concurrentie in de media is groot. De Nederlander zapt, surft en bladert tot hij nieuws van zijn gading heeft gevonden. Om kijkers en luisteraars langer te binden wordt op redacties beter nagedacht over de doelgroep. Wat is voor hen eigenlijk interessant?  ‘Publieksgerichte Journalistiek’ wordt dat genoemd.

Deze week nam ik deel aan een NVJ-debat hierover.  Er is – wat mij betreft – terecht een einde gekomen aan het god-gegeven-recht om tussen journalisten onderling te bepalen wat belangrijk is en wat niet, zonder de luisteraar in het achterhoofd te houden.

‘Een knieval!’, zeggen sommigen. Anderen zijn angstig voor nieuws op kleuterniveau. Ik vind het onnodig conservatief en bang.

Nieuws is geen nieuws omdat journalisten dat vinden, nieuws is pas nieuws als de ontvangende partij het ook relevant vindt. Als een journalist aan z’n publiek niet duidelijk kan maken dat een verhaal relevant is, dan is er iets mis met het verhaal of met de journalist zelf. Een boodschap kan zo goed gemaakt zijn, als de luisteraar wegzapt kan je ’m net zo goed niet verzenden.

De redactie van BNR werkt sinds een aantal maanden met een duidelijk omschreven profiel van onze model-luisteraar. Brengen wij sindsdien nieuws op kleuterniveau? Is er sprake van infantilisering? Integendeel, het maakt onze nieuwskeuzes creatiever, scherper en onderscheidender.

De jurk van de vrouw van Frans Bauer zal onze luisteraar geen klap interesseren. De beweegredenen van menig Brabander om met een zakje krentenbollen langs de route te gaan zitten ook niet. Toch besteedde BNR aandacht aan de volkszanger. Wij gingen op zoek naar de marktwaarde van onze Frans. Wat blijkt? Volgens marketeers is het merk Bauer zo sterk als de HEMA, Frans werd zelfs het nieuwe Zeeuws Meisje genoemd.  Dáár blijft de BNR luisteraar wel voor hangen: klinkende munt!