‘Check in bij je vrienden uit Iran, Syrië en Libanon, het gaat waarschijnlijk niet goed met ze’

Aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik verplicht ben iets te doen, iets te schrijven. In het nieuws zie ik nog steeds dat vaak de propagandalijn van Israël en de VS wordt aangehouden door het nieuws, zeker wanneer het gaat over bombardementen op Libanon of mijn eigen land Iran. Tot mijn verbazing wordt hier en daar zelfs de propaganda van de Islamitische Republiek kritiekloos herhaald. Maar mijn expertise ligt in langlopend onderzoek, niet in het hard brekend nieuws. Ik ben geen oorlogsverslaggever, ik ga niet naar het front. Alleen, wat doe je als het front zich naar jou opschuift?

Hier en daar probeer ik beelden te verifiëren, dat is iets waar ik goed in ben en een manier om mij nuttig te maken. Maar dit kost tijd, en omdat ik freelance en niet bij een krant zit krijg ik hier niet voor betaald. Zeker naar Iran voel ik mij verschuldigd iets te doen: tienduizenden Iraniërs zijn de afgelopen maanden vermoord door het regime en nu worden ze ook nog gebombardeerd door de VS en Israël. Ondanks dat ik zelf niet op de meest veilige plek zit, moet ik toch íéts doen om ze te helpen? Om tenminste bij te dragen aan correcte berichtgeving?

Constant gezoem van Israëlische drones
Gisteren besloot ik Beiroet, waar ik nu woon, te verlaten en tijdelijk veiligheid op te zoeken in Syrië. Een zin waar ik twee jaar geleden mij niet eens van kon voorstellen dat dit mogelijk was. Wakker worden in Damascus liet mij inzien hoe intens de afgelopen dagen waren. Geen constant gezoem van Israëlische drones op de achtergrond, geen gedreun van bombardementen meer op Dahiyeh, geen voelbare spanning meer bij mijn vrienden.

Alleen dat is het pijnlijke: al deze dingen zijn niet weg, ík ben weg.

Mijn vrienden zitten nog steeds in spanning, de drones zijn nog steeds aanwezig, Dahiyeh wordt nog steeds gebombardeerd. Waar ik de afgelopen dagen zelf de persoon was die bezorgde berichten kreeg vanuit Nederland, is mijn rol weer verschoven naar de bezorgde vriendin die wil weten of haar vrienden en familie nog leven. De rol die ik gewend ben.

Een oorlog is ook altijd een informatieoorlog. Lees het nieuws met zorg, vraag je af wie wil dat je een bepaald narratief gelooft. Er zijn onafhankelijke journalistieke platformen uit de regio die context bieden. Denk aan Megaphone, The Public Source of Al-Amargi, zeker op platformen als Instagram goed om te volgen.

Check-in bij je vrienden uit West-Azië, het gaat waarschijnlijk niet goed met ze. Maar laat je analyses en ingewikkelde vragen achterwege. Een ‘ik denk aan je en ik ben hier als je mij nodig hebt’ is voldoende.